برداشتند نامه‌اى نيز به همراه آن بود ، در آن نامه نوشته شده بود يزيد بن معاويه در روز پنجشنبه 14 ربيع الاول به هلاكت رسيده است . ابن زبير وقتى كه از اين موضوع آگاه شد رو به لشكريان شام كرد و گفت : اى مردم شام ، اى آتش‌زنندگان خانهء خدا ، اى حلال كنندگان حرام خدا ، براى چه مىجنگيد ؟ طاغوت شما ، يزيد بن معاويه به هلاكت رسيده است . حصين بن نمير نزد عبد الله بن زبير آمد و گفت : وعده‌گاه ما و شما سرزمين بطحا . شبانگاه ابن زبير و حصين در بطحا به يك ديگر رسيدند . حصين بن نمير به عبد الله گفت : مىدانى ، من بزرگ شام هستم و مردم حجاز نيز با تو همراهند . اكنون با تو بيعت مىكنم ، به شرط آن كه ، آنچه را كه روز حرّه از لشكريان شام روى داده است ببخشيد و همراه من به شام بياييد ، زيرا ما دوست نداريم پادشاهى در حجاز باشد . عبد الله گفت : هرگز ، من چنين كارى نخواهم كرد . من از مردم شام در امان نيستم ، آنان خانهء خدا را آتش زده‌اند و حرمت او را نگه نداشتند . حصين گفت : تو با من به شام بيا ، حتى دو نفر نيز با تو مخالفت نخواهند كرد . عبد الله از پذيرفتن پيشنهاد حصين خوددارى كرد . حصين گفت : نفرين خدا بر تو باد ، نفرين بر آن كسى كه گمان كند تو سرور هستى . خدا تو را هرگز هدايت نخواهد كرد . مردم شام ! سوار بر مركب‌هاى خود شويد ، و به شام برگرديد . مردم شام همگى با ابن زبير بيعت كردند ، مگر مردم اردن . مردم مصر نيز با عبد الله بيعت كردند تا جايى كه بر مردمان عراق و حجاز و يمن پيروز شد و كارش بالا گرفت و ضحاك بن قيس را بر مردم شام حاكم گردانيد . اختلاف مردم شام در مورد عبد الله بن زبير وقتى كه عبد الله بن زبير ، ضحاك بن قيس را بر مردم شام حاكم گردانيد ، عده‌اى از مردم شام كه در ميان آنان عده‌اى از بزرگان بنى اميه نيز حضور داشتند برخاستند و گفتند : پادشاهى در ميان ما مردم شام است ، آيا آن را به مردم حجاز وا گذاريم ؟ ما به چنين كارى رضايت نمىدهيم ، آيا مردم حجاز به اين كه از طرف ما كسى به پادشاهى برسد رضايت خواهند داد ؟ مردم حجاز در اين باره با مردم شام به توافق رسيده‌اند ؟ مردم شام نزد خالد بن يزيد بن معاويه آمدند ، در حالى كه نوجوانى كم سن و سال بود ، به او گفتند : خودت را براى اين كار آماده كن . خالد گفت : استخاره مىكنم و پس از آن نظر خود